Değerli dostlarım;
Bir atasözümüz vardır. “Aynası iştir kişinin lafa bakılmaz.”
Bütçe görüşmelerinde ortaya çıkan gerçekler insanın kanını donduruyor. Kim kiminle, kim neyi hak ediyor.
Cevdet Akay(Karabük Milletvekili), Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanına soruyor; “İşsizlik fonunda Takas Bank‘a takılan paranız var mı?”
Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı diyor ki, “İşsizlik fonunda Takas Bank‘a yatırılan bir kuruşumuz yoktur, bu fondaki paralar işçinin emeğidir, kimseye yedirmeyiz” diyor.
Gel gör ki mesele Bakan’ın dediği gibi değil. Fonda yatırılan 2.9.Milyar TL’nin Eylül ayı içerisinde (1) Milyar lirasının çekildiğini, geriye kalan 1.9.milyar liranın ise fonda kaldığını İş Kur Genel Müdürü Samet Güneş Bakana söylüyor. Bürokrat kendi işini bildiği için polemiğe girmiyor ve gerçeği ifade ediyor.
Bunun tek anlamı var. O da, Bakan’ın kendine bağlı kurum ve kuruluşların çalışmalarından haberinin olmadığını ve Fon vurgununun Devlet paralarına da uzandığını gösteriyor.
Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı zavallı duruma düşüyor. Ne garip değil mi?
Bir başka olay da:
Bütçe görüşmeleri sırasında İYİ Parti Bursa Milletvekili, Adalet Bakanına bağırarak diyor ki:
Abdullah Öcalan nerede? Cevap yok.
Abdullah Öcalan nerede? Cevap yok.
Abdullah Öcalan nerede? Cevap yok.
Bakan sadece dinliyor, tek kelime söyleyemiyor.
Devamla Milletvekili, Bakan’a tekrar soruyor;
“Sayın Bakan, Abdullah Öcalan İmralı’da hapishane de mi villa da mı?”
Bakan yine susuyor ve cevap veremiyor.
Derler ya: Sükut ikrardan gelir. Bakan, Abdullah Öcalan’ın villada oturduğunu biliyor ama yüreği yetip gerçeği söyleyemiyor.
Bakan Nisan ayı içerisinde böyle bir konutun olmadığını söylerken belli ki milleti kandırmış, şimdi gerçeği ifade edemiyor.
Ne diyelim, Allah kimseyi böyle zavallı duruma düşürmesin.
Değerli dostlarım;
İnsana yapılan en ağır yük, yapılan haksızlık değildir. Asıl ağır olan doğruları bildiği halde sessiz kalan insanların varlığıdır.
İktidarın iki Bakanı kendi Bakanlıkları ile ilgili yapılanları elbette biliyorlar ama yürekleri elverip doğruları söyleyemiyorlar. Çünkü sistem onları hak etmedikleri bir göreve getirmiş ve getirene karşı sorumluluk duymaktadırlar. Yani doğruları söyleseler bir dert söylemeseler başka bir dert misali.
Devlet güçlü, etkili, yetenekli ve liyakatli insanlarla yönetildiği süre ilerler ve geleceğe ışık tutar. Liyakat en önemli değerdir, eğer hak ederek bir makama gelirseniz doğruları söylemekten çekinmezsiniz, yok hak etmeden bu makamlara oturursanız sisiniz kısılır ve susarsınız.
İnsana dair bir öğüt:
Şu hayatta öyle yaşa ki, perde kapanırken kendini alkışlayabilesin. Çünkü insan, ömrünün sonunda başkalarının alkışını değil, kendi vicdanının onayını arar.
Ne diyelim!
